تبلیغات
بحرالبهرام - خودی نشون بدیم!
 
درباره وبلاگ


در آغاز چند نقطه...، پایان یافتم و در پایان سطر، آغاز کردم. در انتهای متن نوشتم و در آغازش درنگ کردم. کافیست شناختن دست‌خطی که نانوشته، مخاطب خویش را می‌شناسد و ناگفته حقیقتش را در می‌یابد. نام من بهرام است...

مدیر وبلاگ : HeraldVII
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
بحرالبهرام
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
شنبه 20 خرداد 1391 :: نویسنده : HeraldVII
وودی الن یه جمله ای داره که میگه:
Eighty percent of success is showing up!

که یعنی 80 درصد موفقیّت همان خودی نشان دادن است!

بنظرم این حرف اش نشان از یه واقعیت مرسوم در جوامع داره که بدون استثنا شامل جامعه ما هم میشه! این حقیقتی براستی شایع در جامعه ما هست که اکثریتِ غالب در تلاش برای نشان دادن خودمون هستیم: در کلاس، در محل کار، در جمع دوستان، در جمع خانواده،... و براستی هم این یه امر غیر قابل انکاره! چون آدمی نیاز داره تا ارتباط برقرار بکنه و خودشو نشون بده؛ دوست داره حس کنه که داره ارتباط برقرار میکنه با محیط اش و بطور کل با جنبه های مختلف زندگی اش؛ و شاید شکل گرفتنِ هویّت اجتماعی انسان ها در جوامع هم بی تأثیر از همچین قضیه ای نباشه! اما شاید هم ما منظور وودی الن رو درست درک نکرده باشیم!
خب معلومه که یه شبه نمیشه خوابید و از صبح روز بعد شروع کرد به خودی نشون دادن! واقعیتی که در ایران و در ارتباطات جمعی به شدّت امکان پذیر شده!!! ما تغییرات رو یک شبه و از هیچ شروع میکنیم و در کوتاه ترین زمان ممکن میخوایم به بزرگترین موفقیت ها دست پیدا کنیم، و در عین حال هم در ارتباطات محاوره ای خودمون، غافل از نوع جمعی که در آن قرار گرفتیم، شروع میکنیم به نشان دادن تصویری از خودمون که هم شتاب زده است، و هم بدون فکر، و هم بی پایه و اساس...! اصولاً برای ما 100 درصد موفقیت در نشان دادن خود در همه امورِ جاری تعریف میشه!!!
شاید بخاطر همین هم همیشه این اصطلاح در این جامعه بار عاطفی منفی به خودش گرفته!
"فلانی رو نگاه کن! مثلاً داره خودی نشون میده!"

شاید شما هم هم نظر باشین که معمولاً و نه همیشه، این اصطلاح همراه با نوعی غرض ورزی و کینه، نوعی غرور و افتخار کاذب همراهه!

بنظرم این در تعریف این اصطلاح کمی مشکل داریم! بهتر نیست که خودی نشون دادن رو اوّل به خودمون نشون بدیم و بعداً به بقیه؟! یعنی خودی نشون دادن رو در اظهار فضل در هر موضوع و در هر جمعی نبینیم؛ بلکه اونو در مرحله اول، بطور مثال، روزی ببینیم که صبح از خواب بیدار شدیم و تصمیم داریم کاری رو با نیّت مثبت و به قصد اثبات توانایی های خودمون به خودمون و نه به دیگران، شروع کنیم... رفته رفته این پتانسیل رو پرورش بدیم و در ارتباط با دیگران منطقِ خودی نشون دادن رو در عمل اثبات کنیم، اون هم عملی که فقط جنبه تأثیرگذاری و شگفت زده کردن دیگران رو به دنبال نداشته باشه، فقط نوعی تئاتر و هنر بازیگری در مقابل دیگران نباشه، بلکه بازخورد مثبت "جمعی" رو در نتیجه دربر داشته باشه و به اصطلاح حرف هامون و کنش هامون موقعیّت برد-برد رو در هر رویارویی به همراه داشته باشه!

ما درصدد این نیستیم که فقط چیزی رو به دیگران اثبات کنیم و نتیجه رو تنها موفقیّت خودمون ببینیم! موفقیّت رو میشه در موفقیّت دیگران هم جست و جو کرد! پس بزارین از این به بعد وقتی خودی نشون میدیم، یه تأثیر مثبت هم روی محیط اطرافمون به جا بزاریم، روی همون آدمایی که خودمونو میخوایم بهشون اثبات کنیم!






نوع مطلب :
برچسب ها : افکار، مجله وار، متلک نامه،
لینک های مرتبط :


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر